ذره ذره آب میشود این رهگذر

ای بی مهر روزگار، ای روزگار من...

من صبر می کنم، اما تو...

با شتابی همچون نور...

می فرستی غصه را، بر سر من...

نه آنکه من کم طاقتم نه، اما...

پشت مرا خم می کند، سنگینی غمت...

آری تمام می شود روزی این غصه ها، اما...

ذره ذره آب می شود، جان رهگذر...

داریک...