داریک

در وقت سحر بر سر گل ژاله نباشد عجب است در معرکه باشی و ز جان ناله نباشد عجب است صدها و دوصد بار شکستی دلی بیچاره ای ما را در مهر تو صد حیله و اقاله نباشد عجب است ...

خانه ویرانه و یا آباد است... من نمی دانم ولی... پشت دیوار... در کمند صبح... میان بوته های بی بدیل... میخزد نوری شبیه آفتاب... غصه ها می شکند... تَرَکِ پنجرهxa0 گویی... نَم شبنم دارد... صد هزار غنچه ولی... باغ بی لاله ای سرخ، به چه ارزش دارد... صورت بی ...

xa0و دلیلی شود گر لب من میخنددمن همانم که همه عمر دلم پاییز است...

xa0xa0xa0xa0هرچه یک رنگ میشدم در پیش او...xa0او هزاران رنگِ صد رویی به رویش میکشید...xa0کیست اینجا یک دمی از عاشقی جولان دهد...xa0هرچه من عاشق شدم، او خرقه ای دزدان به تن...xa0او پی مال و دو صد دینار و اما در عوض...xa0...

xa0 ...اینجا برای نفس کشیدن هوا کم است... xa0 xa0 لـب لـبخند زدنـم، طعنه ی لبـها شده است... xa0 چه کنم با غم دل، خواهش شبها شده است... xa0 xa0 ...اینجا برای نفس کشیدن هوا کم است... xa0...